دلیل بودن...؟

آنقدر باورت دارم که اگر بگویی باران خیس میشوم

هیچ گاه از دوست داشتن انصراف نده ، حتی اگه بهت دروغ گفت"بازم بهش فرصت جبران را بده .

حسرت
مي خوام بنويسم اما نميدونم چي بنويسم
هميشه از تنهايي مي نوشتم

هميشه از جدايي مينوشتم

اما حالا ديگه به هيچ كس هيچ حسي ندارم شايد حتي عاشق شدن و احساس عاشق بودن را از دست دادم خيلي وقته ديگه عشق را تجربه نكردم

نمي خوام از عشق بنويسم چون ديگه حوصله عشق را ندارم

نميگم عشق زشت است يا بد است

اتفاقاً عشق بهترين احساس است كه در زندگس انسانها وجود دارد وقتي كسي را از ته دل مي پرستي

انگار كه خدا دوبال به تو داده و گفته كه مختاري هر جا دوس داري بروي وتو در آسمانها پرواز كني هيچ كس نيست كه جلو دارت باشد همه چيز را دوس داري اما اول از همه عشقت را ،طبيعت را ،خانواده ات را ،دوستانت را و حتي رهگذري كه از كنارت مي گذرد همه چيز و همه كس را دوس داري

اما وقتي شكست مي خوري ..........

فقط مي تونم بگم آآآآآخــــــــــــــــــــخ

آه كه همه چيز به حسرت تبديل ميشود فقط حســـــــــــــــــــــــــرت            

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم مهر 1390ساعت 15:24  توسط ساقی  | 

واسه زود بودن چه دیره...


دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

((فرووغ فرخزاد))

 

+ نوشته شده در  سه شنبه پنجم مهر 1390ساعت 22:4  توسط ساقی  | 

رها شدن در آغوشت آرزویم شده ...حل شدن در تو و لبخند تو عطش شده ..

از همان ابتدا دروغ گفتند!

مگر نگفتند که "من" و "تو" ، "ما" می شویم؟!

پس چرا حالا "من" این قدر تنهاست!

از کی "تو" اینقدر سنگ دل شد؟!...

اصلا این "او" را که بازی داد؟!...

که آمد و "تو" را با خود برد و شدید "ما"!

می بینی

قصه ی عشقمان!

فاتحه ی دستور زبان را خوانده است

به پندار تو : جهانم زیباست ، جامه ام دیباست ، دیده ام بیناست ، زبانم گویاست ، قفسم هم طلاست ، به این ارزد که دلم تنهاست

+ نوشته شده در  شنبه یکم مرداد 1390ساعت 0:56  توسط ساقی  | 

دلتنگ تو امروز شدم تا فردا"فردا شد و بازم تو بگفتی فردا

  

نفرين به طالع سیاهم که همرنگ چشمان توست .
 نفرين به چشمانم که ماه را در شبهای مهتابی هم نمی بیند .
 نفرين به دستانم که خالی از عطر توست .
 نفرين به پاهای زخمی و خسته ام که هیچ گاه به تو نرسید .
 نفرين به زنجیر هایی که پاهایمان را بستند .
 نفرين به چشمهایی که پابندمان کردند.
 نفرين به نگاهی که ماندگارم کرد برای همیشه .
 نفرين به من که ماندم برای تو و به پای تو.
 نفرين به دستانم که دستانت را گرفتند .
 نفرين به حرفهای قشنگت که گوشهایم را پر کردند و چشمانم را رو به حقیقت بستند.
 نفرین به من نفرین به تو...

من اگر دفتر نفرین شده اندوهم 

            اگر از نسل گلی هـرزه به روی کوهم

           اگر از کل جهان وارث یک احساسم

              تو همان آدمک چوبی پیمان شکنی 

                           که فقط لایق آتش زدنی

                         


 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم تیر 1390ساعت 2:20  توسط ساقی  | 

بخت من...!

بلبــم ! خـوان نـیــک بـاشـد فـال مــن       تـــا نــگـویــد قـیـل و قال زاغها اقبال من

در جوانی شیر بـودم لیک حالایـم ببـین      مــوش گـشـتـم نــــخ نــما شـــد یال من

سالهایی در کنارت میگذشتم همچو روز     بی تـو اما میـرود این روزها چون سال من

داد بر بــاد فـنایــم آرزوهــای مـــحال      خــوش زدی بـر آرزوها مـُهر بر ابطال من

صبر ایـوبی زدیـمش در صبوری بر کنار    طاقـتــش دیـدم کـه میگریید بر احوال من

مــــاه مــن آورد عـــــیـبـم عـشــق را      جز همین نکته نبـوده هیـچ در اشـکال مـن

خـنده ات چـون بغـض اشکم را بریخت      از تو می پرسم خدایا ، خنده دارد حال من؟

نوبهار آشنایی باز کردی عقده ی امیدها     حــال بـسـتـی ای خـزان دروازه آمـال من

بــغــض غـــم آمـــد زبـانم بسـته شد     ورنـــه مـیــزد حـرفـهـا با تو زبان لال من

   محسن فیضی (شهیر)

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم خرداد 1390ساعت 2:46  توسط ساقی  | 

حقیقت داره یا خوابه؟

 

حقیقت داره یا خوابه که دستات توی دستاشه

محال اون نمیتونه مثل من عاشقت باشه

باهاش خوشبخت و آرومی سرت رو شونه ی اونه

یه روزی مال من بودی ولی اینو نمیدونه

نمیدونه که دسته تو تو دستای منم بوده

بهش بگو که آغوشت یه وقت جای منم بوده

           

بگو چی بین ما بین ما بوده

سره عشقت چی آوردی

اونم حرفاتو باور کرد واسه اونم قسم خوردی

منو یادت میاد یا نه؟همون که عاشقش بودی

چقدر راحت یکی دیگه جامو پر کرد به این زودی...

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1390ساعت 17:36  توسط ساقی  | 

توهم درد مرا درمان نخواهی کرد میدانم"فقط آرامشم را میدهی بر باد میدانم

از برم رفتی و من از غصه بیدارم هنوز

                                            ای طبیب دردها بازآ که بیمارم هنوز

بارها دیدم تورا"اما پی باردگر

                                            التماست کردمو"در حال اصرارم هنوز

همچو بلبل نغمه خوانم"ای گل زیبای من

                                            معجز رویت که شد"مخفی منقارم هنوز

از محبت خــــارها گــــــل می شــــــود

                                            من کــــه پــیــش تو خار دل آزارم هنوز

هر کجایت نازنین از خویش میخوانم ولی!

                                           میکنـــی نامهربان"از خویش انکارم هنوز

داستان من چو مرغان اسیــــر در قفس

                                          ســـــر خوش زندانمو بر تو گرفتارم هنوز

ماه من از خاطر خود برد ، یاد و نام را

                                          ای خوشا بر خاطرم"کز یاد سرشارم هنوز

ناز شصت آن کسی با ناز عشقت را خرید

                                          شصت سال از عمر رفت و بی کس و کارم هنوز

اشتباها گفتمت یکبار ، دیدارم بماند تا ابد

                                          این چرندی بود گفتم،تا ابد"در حال تکرارم هنوز

جز به بخشایش ندارم با تو کار دیگری

                                         برسر کوی تو همچون بینوا ، در کار اقرارم هنوز

گر جدا افتاده ام از تو"نه"کار من نبود

                                          قــصه گــویی کردمــــو در بنـــــد اجبارم هنوز

یاد دوری تو آرد بر دو چشم اشک را

                                        آنـــقــــدر گـــریـیـــدم کـــز اشـــک بـیزارم هنوز

بعداز این ات،وای بر تو گر نباشی خوش""شهیر""

                                       نــاخـــوشم از دوری دُردانــــه دلـــدارم هــنـــوز

 

                ((شهیر))

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم اردیبهشت 1390ساعت 15:14  توسط ساقی  | 

داستان من چو مرغان اسیر در قفس"سرخوش زندانمو بر تو گرفتارم هنوز

سلام

خدا میخوام باهات حرف بزنم باهات درد دل کنم

خدایا چرا زندگی رو برا بعضیها سخت و برا بعضیها اسون کردی مگه اونا پیشت پارتی داشتند یا خونشون سرختر بوده ,چرا بچه که تو بالا شهر بدنیا میاد باید تو ناز و نعمت بدنیا بیاد ولی اون که تو زاغه نشینها بدنیا میاد باید از بدنیا اومدنش نفرت بفرسته؟!

راست میگن که رو پیشونی بعضیها نوشته بدبخت و باید تا اخر عمر بد بخت باشند ؟

خدایا منکر رحمت و فیض و بخش و کرامت و بزرگی و شکوه جلالت و خلاصه صفتهای بی پایانت نمیشم ولی چرا؟

خدایا چرا بعضیها باید ثروتمند باشند بعضیها بد بخت؟

این سوال رو اگه بری پیش......بپرسی یه نیم ساعت برات روضه میخونن و آخرش میگن" خدا بعضیها رو با پول و بعضیها رو بی پول امتحان میکنه و اعتقادشون رو میسنجه" نمیدونم شاید راست باشه ولی خدایا خودت قاضی این آزمایش مساویه؟

فرض کنیم اونکه با پول امتحان شده سربلند اومد بیرون و اونکه بی پول آزمایش شد هم سربلند بیرون بیاد بیرون بعد هردو یه مقام داشتند؟ اونکه پول داشت اون همه عزت احترام تو دنیا داشت ولی اون بد بخت چی آیا به اون هم احترام میگزاشتن؟

حالا بگذریم زندگی رو بگیم

فلسفش چیه که چی بشه یعنی چی زندگی کنیم آخرش چی ;بمیریم!خدایا منکر معادت نشم ولی چه مفهومی داره بدنیا بیای یه مدت تو این سرای زندگی کنی بعد اگه خوب بودی بری اون دنیا تو بهشت و اگه بد بودی بری جهنم;خدا مگه نمیگن هرکی رو خلق میکنی میدونی کی میمیره و آیا ادم خوبی میشه یا نه میره بهشت یا نه,خوب پس چرا اینقدر طولش میدی و این ذلت آباد رو افریدی همون اول هر کی میدونی خوبه ببرش بهشت و هر کی که نه ببرش جهنم همونجا یا بهشون نعمت بد یا عذابشون کن دیگه اینجا واسه چی باید بدبختی بکشیم;باز هم بگزریم

بعضیها مرگ رو دعا میکنن ولی خیلی از این بعضیها از مرگ میترسند ولی از زنده بودن عذاب میکشند یه جور دیگه بگیم اگه از مردم بپرسی مردن رو دوست داری یا نه شاید اکثریت بگن نه ولی اگه بپرسی دوست داشتی بدنیا بیای میگه کاش هیچوقت بدنیا نمیومدم.

شاید هر کی این نوشته ها رو میخونه میگه این یارو عقلش پاره سنگ میبریده اینها رو نوشته ; به قول صادق هدایت :"خوشبخت کسائیکه عقلشون پاره سنگ میبره چون ملکوت آسمان مال آنهاست آسمان که معلوم نیست ولی روی زمینش حتما مال آنهاست"  خدایا هرکی ندونه تو دل من چی میگزره تو میدونی ,میدونی که بدنبال یه معنی واسه زندگی کردن میگردم یه معنی که واقعیت داشته ,نه یه جمله قشنگ مثلا زندگی تار و پودی است ز وجود گره خورده ... ویا امثال این, نه , یه چیزی که واقعا دلم رو به زندگی امیدوار کنه

کاش تو زندگی امیدی داشتم که به اون امید زندگی میکردم

خدایا فکر کنم این امید من تویی

                           ((ساقی))

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم اردیبهشت 1390ساعت 22:27  توسط ساقی  | 

امروز دلم مانده و یک دنیا حرف"یک هیچ به نفع دل تو تا فردا

 

 

شب شده"رونق بازار شب تار بیا                        ابرهارا به کناری زن و اینبار بیا

زهر هجرت به لبم نوش و دلم پر آتش                  بیخیال من بیچاره و انگار نه انگار بیا

بی وفا دور زمانی که نچرخید به کام                    با وفایم"نکنم در قدمت خوار بیا

غصه ی دوریت هم کشت ولی در عوضش            سر من رفت به پای تنه ی دار بیا

چه تماشا کنی ام ذلت من میخواهی؟                کی کند گل نگه خاردل آزار  بیا

راز ناز همه عشاق به چشمت داری                   بگشا لعل لب ای راوی اسرار بیا

ای خدا کی رسد این هجر به پایان کارش            جان به تن مانده ولی عاقبت کار بیا

دیده غیر از تو ندیدست کسی را هرگز                ای به پیدا و نهانم شده احضار بیا

همدم روز و شبم همه دم غمهایم                    خسته شد دل ز غم و از همه بیزار بیا

ای خوش آن خاک که می چید زپایت بوسه           خوش به حالش "کنمت با حسد اقرار بیا

                                        محسن فیضی لنگرودی ((شهیر))

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم فروردین 1390ساعت 21:44  توسط ساقی  | 

اگر روزی بشر گردی,زحال بندگانت با خبر گردی,پشیمان می شدی از قصه خلقتت...خداوندا

خدایا...
خدایا....

صدای مرا می شنوی؟..

من...

اینجا هستم اینجا....

توی این مردابی که تو اسمش را زندگی گذاشته ای.

مرا ببین دارم دست و پا می زنم....

من دارم توی این زندگی فرو می روم.....

تمام دست ها و شاخه ها ازم دورند....

من اینجا تنهام...

خدایا....

تو بگو...

تو بگو که زندگی یعنی چه خدایا تو بگو....

من که نمی دانم.....

بگو که دست و پا زدن من در میان مشکلات زندگی برای چی مدام ادامه دارد؟

تو مرا آفریدی و دنیایی ساختی تا تنها زندگی آخرین کلمه ی بی معنی را نیز در لغت نامه ی بزرگت در این دنیا معنی کنی؟

آری تنها چیزی که به ذهنم می رسد,تنها دلیل وجود این مرداب همین است...

در لغت نامه ی من هم خیلی کلمات معنی نشده وجود دارند...

ولی من برای درک معنی آنها تجربه کردنشان را به کسی تحمیل نمی کنم....

خدایا...

دارم فرو می رم...

هرچی بیشتر دست و پا میزنم انگار بیشتر فرو می روم....

تصمیم خودم را گرفته ام دیگر تلاشی برای نجات نمی کنم ...

دیگر دست و پا نمی زنم..

دیگر چیزی نمی گویم...

خدایا کمکم کن....

سکوت .....

وزش باد شاخه ای را به سمتم می گرداند....

باشوق آن را می گیرم...

مرا بالا می کشد .....

روی تخته سنگی می اندازد....

سال های سال است که روی این تخته سنگ نشسته هم و مردمی را تماشا می کنم که چگونه از درون مرداب .....

مثل من ,باهمان شاخه بیرون می آیند و می روند.....

ودیگر گذرشان به اینجا نمی افتد...

من می توانم تک تک آنها را ببینم که چگونه در کمال حیرت از شاخه تشکر می کنند....حرفهایشان بامن یکی است.

من  حتی می توانم ببینم که چه کسی از پشت آن شاخه در حال لبخند زدن است....

من دیگر می دانم که از که باید تشکر کنم...

من مدیگر می دانم که راز حرکت شاخه ی درخت چیست...

سالهای سال است که در لغت نامه ی من خیلی کلمات معنی دیگری پیدا کرده اند...

 حتی زندگی.....

 

عاملی که این گونه زندگی را بر ما غم انگیز ساخته است. پیری و پایان لذت ها نیست, بلکه قطع امید است.

خدایا منو ببخش...

+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم فروردین 1390ساعت 21:19  توسط ساقی  | 

پاییز"کلاغ"نیمکت"جدایی"نفرین

  خيانت کرده ام ....

  آری و بر عشق تو می خندم

 دو چشمت را خودم امشب به روی خویش می بندم خيانت کرده ام ....

   آری نمی دانی و می گویم بدان راهی دگر بی تو برای عشق می جویم

 وفایم را ندیدی که خيانت را ببین حالا دل تنگم ندیدی

 که دل سنگم ببین اما ندیدی غرق  

  احساسم ندیدی گریه هایم را خيانت کرده ام

  تا تو ببینی خنده هایم را خيانت کرده ام ....

   آری چه خشنودم که می دانی مکن اندیشه باطل که قلبم را بسوزانی

+ نوشته شده در  شنبه بیستم آذر 1389ساعت 0:50  توسط ساقی  | 

میگن چرا از غم مینویسی؟

دوباره دلم گرفته هوا بوی غم گرفته

منو بارون هر دوتامون صدامون یکم گرفته

با نگاهت قلبمو ازم گرفتی اینم بمونه

یادم میمونه...

آدم میمونه تو کاره چشمات

نداره چشمات هوای اینکه با من بمونه

یادم میمونه...

من میگفتم شب عشق با این سیاهی

نداره راهی...

دارم میسوزم تو بی گناهی به جرم اینکه گفتم تو ماهی

چه اشتباهی...

اومده بودم بگم یه حرفی که نتونستم

نمیدونستم فقط یه خوابی

خواب قشنگی که دیده بودم شب سیاهی...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و پنجم آبان 1389ساعت 14:17  توسط ساقی  | 

بي وفايي کن وفايت مي کنند با وفا باشي خيانت مي کنند مهرباني گر چه آيينه ي خوشيست مهربان باشي رهايت م

ای دوست برو!
برو ای دختر پالان محبت بر دوش!
دیده بر دیده ی من مفکن و نازت مفروش...
من دگر سیرم... سیر!...
به خدا سیرم از این عشق دوپهلوی توی پست!
تف بر آن دامن پستی که تورا پروردست!

کم بگو ، جاه تو کو؟! مال تو کو برده ی زر!
کهنه رقاصه ی وحشی صفت زنگی خر!
گر طلا نیست مرا ، تخم طلا، مَردم من،
زاده ی رنجم و پرورده ی دامان شرف
آتش سینه ی صدها تن دلسردم من!
دل من چون دل تو، صحنه ی دلقک ها نیست!
دیده ام مسخره ی خنده ی چشمک ها نیست!
دل من مامن صد شور و بسی فریاد است:
ضرباتش جرس قافله ی زنده دلان
تپش طبل ستم کوب، ستم کوفتگان
چکش مغز ز دنیای شرف روفتگان
«تک تک» ساعت، پایان شب بیداد است!
دل من، ای زن بدبخت هوس پرور پست!
شعله ی آتش« شیرین» شکن«فرهاد» است!
حیف از این قلب، از این قبر طرب پرور درد
که به فرمان تو، تسلیم تو جانی کردم،
حیف از آن عمر، که با سوز شراری جان سوز
پایمال هوسی هزره و آنی کردم!
در عوض با من شوریده، چه کردی، نامرد؟
دل به من دادی؟نیست؟
صحبت دل مکن، این لانه ی شهوت، دل نیست!
دل سپردن اگر این است! که این مشکل نیست!
هان! بگیر!این دلت، از سینه فکندیم به در!
ببرش دور ... ببر!
ببرش تحفه ز بهر پدرت، گرگ پدر

                                    (کارو)

دست داش میلاد گل درد نکنه هر جا هست بدونه به یادشم

تقدیم به ف.ز که این شعر واقعا در وصف ایشون سروده شده

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و چهارم آبان 1389ساعت 1:18  توسط ساقی  | 

«خداوند مرا كفايت مى‏كند؛ هيچ معبودى جز او نيست؛ بر او توكل كردم؛ و او صاحب عرش بزرگ است!»

 

از خواب می پرم. از خواب پریشان. نیمه شب است. تمام تنم درد میکند.

می نشینم لب تخت.قلبم تند میزند. گلویم خشک شده است.

یاد حرف خانم جان می افتم که می گفت:

 بگذار کسی باشد که وقت مریضی و تب، نیمه شب یک لیوان آب به دستت بدهد...

به دیوار تاریک روبرو نگاه میکنم.

کاش کسی یک لیوان آب به دستم میدادتا آرام بگیرم... دلم آغوش میخواهد...پناه...کمی حرفهای مهربان...

سرم پائین است و دستهایم دو طرف صورتم هستند. انگشتهایم آنقدر بین موهای آشفته ام میمانند تا دستم خواب میرود.

پس خواب دیده بودم...

سعی میکنم خوابم را به خاطر بیاورم:

- خواب دیدم تو پرنده شده بودی. آنهمه راه که به دنبالت آمدم فقط به یک دلیل ساده بود: میخواستم چیزی به تو بگویم... اما صدا نداشتم....تو مرا نمیدیدی و من بیصدا ... بی صدا مثل سایه به دنبالت...


در تاریکی اتاق چشمهایم را میبندم. دستم را به ساق پاهایم میکشم. انگار هنوز از آنهمه دویدن خسته اند.

با چشمهای بسته به چیزی که میخواستم به تو بگویم فکر میکنم.


اینهمه راه به دنبالت دویده بودم که فقط به تو بگویم:

- بیا

پرنده ی کوچکم

نترس

بیا اینجا

بیا در گودی کوچک بالای قلبم

خانه بساز....


بی اختیار دستم را روی قلبم میگذارم...

گلویم هنوز خشک است. بی حس و حال و عرق کرده روی تخت می افتم.

روبالشی خیس، ملافه های آشفته و تاریکی مرا در آغوش میگیرند....

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم مهر 1389ساعت 1:58  توسط ساقی  | 

هر ستاره شبی است که از تو دورم اسمان چه پر ستاره است

تو عزيزترين اتفاقي که يک روز افتاد و مرا  به نهايت شور و زندگي پيوند داد  تو ترنم سليس باراني  که يک روز تکامل عجيب رستن را  به باور خاک خشکيده برد  با خيال تو لحظه ها آسمان اند  و ستاره هاي سهم من  تا نبودنت  به دريا هم چشمک نمي زنند

  

                                                           غزل

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1389ساعت 2:14  توسط ساقی  | 

خدایا...آلودگی دنیا از حد گذشته دنیارو چند روز تعطیل نمیکنی؟

گاهی از میان باران و برگ ها صدایی می شنوم گاهی درست غروب یکشنبه ی خاموش که پله های پشت در ناتمام می مانند تو از مکث ناگهان من جدا می شوی چتر می گشایی و رو به باران و برگ ها می روی کنار پله های ناتمام پشت دری خسته که با نیم رخی خیس باز می شود صدایی می شنوم که تویی دو چشم از باران آورده ام که همیشه از خواب های خیس می گذرد می ایی و انگار پس از یک قرن آمده ای باچتری خسته و صدایی که منم  

                                             (دادا  مجتبی)

 

                                                                              

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم آذر 1387ساعت 16:43  توسط ساقی  | 

درون جعبه ی مداد رنگی هایم را نگاه می کنم....

قرمز,سبز,زرد,نارنجی ,آبی و...... سیاه...

همه را تراشانده ام.... همه کوچک شده اند... مخصوصا قرمز و آبی... من تمام نقاشی هایم را پر کرده ام از رنگ......

تنها یک مداد است که مث روز اولش تراش نشده,در گوشه ی جعبه ی مداد رنگی ها منتظر لحظه ایست که من از او هم در نقاشی هایم استفاده کنم......

با خودم فکر می کنم... من که از سیاهی خوشم نمی یاد.... دوسم ندارم که تو نقاشی هام اثری از سیاهی باشد.....به اطرافم که نگاه می کنم,تنها رنگ است و بس.... پس چرا سیاهی در هیچ کجا جایی ندارد ولی هروقت که من مداد رنگی می خرم ,یک مداد سیاه نیز در آن وجود دارد؟!..... چه کارکنم ..؟؟؟ دلم نمی خواهد که رنگ سیاه از من دلخور باشد.... دوست دارم که از اونم تو نقاشی هام استفاده کنم.....

پس ....

مداد سیاه را بر می دارم.... شروع به نوشتن می کنم ..."رنگی دیگر.... رنگی دیگر...رنگی دیگر...."

و... وقتی به هر حرف از رنگی دیگر نگاه می کنم, انعکاس هفت رنگ را می بینم که هیچ وقت درون هیچ رنگ دیگه ای ندیده ام......

تک تک رنگ ها.... دیگر احتیاجی به یک جعبه ی مداد رنگی نیست ...انگار سیاه تمام رنگ ها را درون خودش دارد..... شروع به نقاشی می کنم... من از سیاه در کنار تک تک رنگ ها استفاده می کنم.... وحالا من نقاشی ای دارم متفاوت با تمام نقاشی های قبلی...

این بار از سیاهی و تاریکی در کنار رنگ هاو روشنایی استفاده کردم و به تمام تصاویر معنی دیگری بخشیدم...

واین رنگ امسال من است...رنگی که تمام رنگ ها در لحظه لحظه اش موج می زنند...

رنگ مسال من رنگی دیگر است......."  

+ نوشته شده در  شنبه هفتم اردیبهشت 1387ساعت 18:55  توسط ساقی  | 

مي گن اگه کسي رو دوست داشته باشي

 

                             نمي توني تو چشاش زل بزني ...

 

                   نمي توني دوريش و تحمل کني ...

 

                             نمي توني بهش بگي چقدر مي خواهیش...

 

نمي توني بهش بگي چقدر بهش نياز داري ...

 

                             نمي توني بهش بگي چقدر دوسش داري ...

 

                 واسه همينه عاشقا ديوونه ميشن!


       آبی بودن عشق می خواهد

 

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم بهمن 1384ساعت 17:6  توسط ساقی  | 

 

· آموخته ام: بيش از آن كه مرا بفهمند، ديگران را درك كنم.

· آموخته ام: كه مرد بزرگ به خود سخت ميگيرد و مرد كوچك به ديگران.

· آموخته ام: كه دانش خود را به ديگران آموزش دهم و دانش ديگران را بياموزم بنا بر اين علم

خود را انفاق كرده ام و آنچه را نمي دانم آموخته ام.

· آموخته ام: پيش از آنكه دوستم بدارند، دوست بدارم.

· آموخته ام: هميشه فردي خوش بين باقي بمانم، چرا كه زندگي و موهبت هاي آن را دوست

ميدارم.

· آموخته ام: اگرچه از هرچيزي بهترينش را ندارم، ولي از هر چيز كه دارم بهترين استفاده را

كنم.

· آموخته ام: لبخند ارزان ترين راهي است كه ميتوان با آن نگاه را وسعت بخشيد.

· آموخته ام: آنچه امروز در دست دارم، ممكن است آرزوي فرداهايم باشد.

· آموخته ام: زندگي مثل يك نقاشي است، با اين تفاوت كه در آن از پاك كن خبري نيست.

· آموخته ام: كه هيچ روزي از امروز با ارزش تر نيست.

· آموخته ام: زياده گويي شايد مقدمه ناشنوايي باشد.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه نهم بهمن 1384ساعت 16:3  توسط ساقی  | 

اگر کلمه دوستت دارم قیام علیه بندهای میان من و توست

اگر کلمه دوستت دارم نمایشگر عشق خدایی من نسبت به توست

اگر کلمه دوستت دارم راضی کننده و تسکین دهنده قلبهاست

اگر کلمه دوستت دارم پایان جدایی هاست

اگر کلمه دوستت دارم نشانگر اشتیاق راستین من نسبت به توست

اگر کلمه دوستت دارم کلید زندان من و توست

پس با تمام وجود فریاد میزنم . . .

                                     دوستت دارم

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم دی 1384ساعت 9:38  توسط ساقی  | 

 آرزو...

تو را در آسمان شرق می جویم . جایی که آرزوهای نقره ای من خانه دارند .

تو را در حسرت یک قوی تنها ٬ تو را در بال و پر یک پرستوی شوریده ٬ تو را در

بوسه پروانه ها و در مغرب گیسوان فرشته هایی که هر گز زمین را ندیده اند

می جویم .

چشمهایت  جمهوری  مهربانی و  عشق  است .  بگو  من  در  کدامیک  از

خیابانهای آن زاده خواهم شد؟

خدایا من از تمام کلمات دنیا فقط دو کلمه را می خواهم : "دوستت دارم " را

و دلم می خواهد شکوفه ها و کوهستان ها گرد من جمع شوند و هزاران بار

آن را با من تکرار کنند .

خدایا  دوست  دارم شب و  شبنم  آنقدر  ادامه  پیدا  کنند  تا  قلب کوچکم

آفتابی شود .

دوست دارم هر روز تو  را در نفس تازه  خورشید و هر شب در سایه روشن

ماه  ببینم .  دوست دارم  نیمه شبها با من به کوچه اندوه بیایی  و  ببینی

که چگونه کنار گلهای شمعدانی و بابونه ها  نی  می نوازم .

خدایا دروازه های  آسمان را به من نشان بده و بگذار دستهایم  در منظومه

شمسی جریان پیدا کنند .

خدایا مرا در گرد و غبار رویاهایم تنها مگذار و پرنده ها و ابرها را از من مگیر.

سوگند به دریا و  به موجی که هر دم به سوی تو بال می گشاید ٬  شبها

گاهی در جستجوی  تو  پوست  تاریک اشیاء را لمس می کنم  و  حتی از

سنگها سراغت را می گیرم .

دلم می خواهد زیر پلکهای تو تنفس کنم و برای آفریده های تو شعر بگویم.

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم دی 1384ساعت 18:59  توسط ساقی  | 

 پاییز
كاش چون پاييز بودم … كاش چون پاييز بودم

          كاش چون پاييز خاموش و ملال انگيز بودم  

                      برگ هاي ارزوهايم يكا يك زرد مي شد

                                       افتاب ديدگانم سرد مي شد

ناگهان طوفان اندوهي به جانم چنگ مي زد

           اشك هايم همچو باران

                      دامنم را رنگ مي زد

                                       و… چه زيبا بود اگر پاييز بودم

وحشي و پر شورو رنگ اميز بودم

                     شاعري در چشم من مي خواند…شعري اسماني

          در كنارم قلب عاشق شعله مي زد 

                               در شرار اتش دردي نهاني.

نغمه من …

        همچو اواي نسيم پر شكسته

                       عطر غم مي ريخت بر دلهاي خسته

پيش رويم:

      چهره تلخ زمستان جواني

پشت سر:

     اشوب تابستان عشقي ناگهاني

سينه ام:

    منزلگه اندوه و درد و بد گماني

                        كاش چون پاييز بودم … كاش چون پاييز بودم!...

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم دی 1384ساعت 15:45  توسط ساقی  | 

 چه زود گذشت......

 

چه زود گذشت برای هم بودن و برای هم سوختن

 

چه زود گذشت بی قراری دیدارمان

 

چه زودداستانت از درخشش نوازش به تیرگی بی مهری عادت کرد                              

 

 ولبخند غبار سایه سردی از جلوه بودنت را نشانم داد

 

چه زود کوچه باغهای خاطرات را فراموش کردی

 

چه زود قرارمان را آفت پژمردگی زد

 

چه زود در بیشه تو آهوی سرگردانی که به توپناه آورده بود رانده شد

 

چه زود بی قرار تنهایی شدیم و چه زود همراهی مان گذشت

 

چه زود گذشت بی قراری دیدارمان

 

چه زود گذشت......                          

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم دی 1384ساعت 15:40  توسط ساقی  | 

بايد کنار خاطره ها ايستاد
بايد کنار خاطره ثاقب را
در گوش ساعات و سال
در گوش سالها و سفرها خواند
بايد تمام سفرها را با نام خاطره آغازيد
اي خوب روزگار شيدايي
در دل هواي با تو بودن
در سر هواي تو را ديدن
بعد از تو، روزهاي من
ستوه و تنهايي است
بعد از تو پنجره غمگين است

بعد از تو ، خآطره ها و سراب ديدارت
بعد از تو سال من قرني
بعد از تو ساعتم ساليست
بعد از تو خاطره هاي تو خواهد ماند
بعد از تو.... بي تو.... هر آوازي
آواز ياد تو و ....درد پاييز است
بعد از تو فصل پاييز است
بعد از تو ...فصل پاييز است ...
+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم دی 1384ساعت 11:4  توسط ساقی  | 

عشق يعني لايق مريم شدن

                       عشق يعني با خدا هم دم شدن

 عشق يعني جام لبريز از شراب

                                               عشق يعني تشنگي يعني سراب

                   عشق يعني خواستن و له له زدن

                                                عشق يعني سوختن و پرپر زدن

عشق يعني سالهاي عمر سخت

                         عشق يعني زهرشيرين بخت تلخ

                                                         عشق يعني با خدايا ساخت

                         عشق يعني چون هميشه باختن

 عشق يعني حسرت شبهاي گرم

                            عشق يعني ياد يك روياي گرم

         عشق يعني يك بيابان خاطره

                                                     عشق يعني چهار ديوار بدون پنجره

 عشق يعني گفتني با گوش كر

                                   عشق يعني ديدني با چشم كور

عشق يعني تا ابد بي سرنوشت

                                                                عشق يعني آخر خط بهشت

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم دی 1384ساعت 10:43  توسط ساقی  |